کمتر مسئله‌ای در تاریخ معاصر ایران به اندازه نفت در سیاست داخلی و روابط خارجی کشور سایه انداخته است. نفت، هم نعمت بود و هم نقمت؛ ثروتی که هرچند باید پایه توسعه و استقلال شود؛ اما در طول تاریخ بارها به ابزار نفوذ بیگانگان و عامل بحران‌های پی‌درپی تبدیل شده است. از «امتیاز دارسی» در سال ۱۲۸۰ش تا پیمان «شرکای کنسرسیوم» در ۱۳۳۳ش، رشته‌ای از قراردادها و وقایع نشان می‌دهد که سیاست نفتی ایران بیشتر در میدان اراده قدرت‌های بزرگ رقم خورد تا پشت میز تصمیم‌گیری دولت ایران.

بازار، همواره در متن تحوّلات سیاسی ایران حضور داشته و بازاریان در بسیاری از بزنگاه‌های تاریخی از کنشگران اصلی بوده‌اند. اگر برایتان جذاب است که نگاهی کوتاه و منظم به نقش بازار در رویدادهای سیاسی از مشروطه تا جنگ رمضان داشته باشید، این یادداشت می‌تواند نقطه‌ی شروع خوبی باشد.

درست در سال‌هایی که تلویزیونِ ایران پر بود از تصویرِ رشد اقتصادی دوران هویدا، بعضی از جوان‌های همین شهر در اتاق اداره می‌خوابیدند؛ نه به این دلیل که کار نداشتند؛ چون با وجود کار حتی اجارۀ خانه‌ای کوچک هم برایشان رؤیا بود. در این اوضاع آشفته، صدها دختر و پسر ایستاده بودند که در روزنامه‌ها دردِ دل خود را بنویسند و از وضعیت تلخ خود بگویند.