زمستان 1404 خشونتی به خود دید که در تاریخ نمونه نداشت. خشونتی که خیابان‌ها را به خون مردم سرخ کرد و آسمان را با سوزاندن اموال عمومی و مساجد سیاه نمود. این حجم از خشونت در مصاحبه‌های رضاپهلوی نه تنها محکوم نشد که از لوازم مبارزه برشمرده شد. بسیاری انقلاب 57 را هم نمونه‌ای از این نوع مبارزات معرفی کردند؛ اما تاریخ گواه واقعه‌ای دیگر است...

نجات اللهی بعد از ظهر پس از ناهار روی بالکن آمد. او می‌خواست حرکت‌های داخل خیابان را شاهد باشد. ولی همان لحظه صدای شلیک به گوش رسید...

محمدرضا پهلوی زبان از محکومیت اشغال فلسطین نمی‌بست، اما در عمل، دفتر اقتصادی اسرائیل را در تهران باز نگه می‌داشت. پسرش رضا پهلوی اما همین حمایت نیم‌بند را از پدر به ارث نبرد. یادداشت پیش رو از مواضع پدر و پسر نسبت به اشغال فلسطین می‌گوید.

حتی تصورش را نمی‌کرد در مجلس مهمانی، با شاه از نزدیک روبرو شود، حالا خود را در آغوش شاه در حال رقص می‌دید...

سردبیر وقت کیهان، دو ماه تمام روی «مهدی بهار» کار کرد و او را پُخت که می‌تواند اندیشه‌ها و عقیده‌های خود را بی‌کم‌وکاست در روزنامه انتشار دهد؛ اما گویا او را فریب داده بود؛ زیرا زمانی که بهار مشتاقانه منتظر انتشار یادداشت تحلیلی‌اش بود اتفاق دیگری رخ داد که او را شوکه کرد ...

دهه 60، دهه‌ای پر چالش و بحران برای ایران بود؛ اما در دل همین سختی‌ها، گوهری از همبستگی درخشان شد: «همگامی مسئولین با مردم» این یادداشت به روایتی کمتر شنیده شده از «آقازاده‌ها» می‌پردازد؛ آن‌هایی که نه تنها در رفاه ننشستند، بلکه در کوران جنگ، دوشادوش مردم در جبهه‌ها حضور یافتند و جان خود را تقدیم کردند. با ما همراه شوید تا این بخش از تاریخ پر افتخار ایران را ورق بزنیم!